Marlinde Tuik
Ik gun ieder kind dat het gezien en begrepen wordt en de ruimte krijgt om helemaal zichzelf te zijn. Gezien worden om wie je bent, gehoord worden in wat je voelt en begrepen worden in wat je nodig hebt. Soms laat een kind met gedrag iets zien waarvoor het zelf nog geen woorden heeft. Juist dan vind ik het belangrijk om verder te kijken dan wat zichtbaar is.
Ik heb jarenlang ouders begeleid bij vragen over het opgroeien en opvoeden van hun kinderen. Vanuit mijn eigen praktijk begeleid ik volwassenen bij persoonlijke ontwikkeling en relaties. In beide vormen van begeleiding ben ik nieuwsgierig naar wat mensen beweegt en hoe hun ervaringen en onderlinge relaties van invloed zijn op wie ze zijn en hoe ze met elkaar omgaan. Bij PowerKid zet ik deze ervaring in bij de begeleiding van ouders en kinderen.
In mijn werk kijk ik altijd naar het grotere geheel: het kind, de ouders, de onderlinge relaties en de context waarin gezinnen leven. Gedrag staat voor mij niet op zichzelf. Ik ben nieuwsgierig naar wat er achter gedrag schuilgaat. Welke behoeften worden niet gezien? Welke patronen zijn ontstaan? En wat hebben ouders nodig om hun kind beter te begrijpen en aan te sluiten bij wat het nodig heeft?
Ik geloof dat er veel in beweging kan komen wanneer mensen elkaar werkelijk zien en ontmoeten. Dat begint bij oprechte aandacht en nieuwsgierigheid naar de beleving van de ander. Ik weet niet voor een ander hoe iets voelt of wat iemand nodig heeft. Dat wil ik samen ontdekken. Daarbij vind ik het belangrijk dat niet alleen het kind, maar ook de ouder zich gezien en gehoord voelt. Want ook ouders dragen hun eigen ervaringen en verhalen met zich mee, die van invloed kunnen zijn op hoe zij hun kind zien en begeleiden.
In mijn begeleiding breng ik rust, zachtheid en betrokkenheid mee. Ik luister, stel vragen, leg verbanden en sta stil bij wat soms lastig is om onder ogen te zien. Door ervaringsgericht te werken, onderzoeken we niet alleen wat er gebeurt, maar staan we ook stil bij wat dit vanbinnen raakt en betekent. Zelf heb ik mogen ervaren hoe helend het kan zijn om je eigen ouders beter te begrijpen, zonder voorbij te gaan aan wat je zelf hebt gemist. Wanneer ouders meer inzicht krijgen in hun eigen geschiedenis en patronen, kan er ruimte ontstaan om hun kind vanuit een ander perspectief te zien en beter aan te sluiten bij wat het nodig heeft.
Uiteindelijk hoop ik dat er binnen gezinnen ruimte ontstaat waarin kinderen zich gezien en begrepen voelen en helemaal zichzelf kunnen zijn. Waar ouders steeds beter leren herkennen wat hun kind nodig heeft en vanuit verbinding aanwezig kunnen zijn.
